vrijdag 5 september 2014

Afscheid

Toen ik in 2008 een griepje kreeg en me ziek meldde, had ik niet verwacht dat ik 6 jaar later, in 2014, nog thuis zou zitten. Die griep ontwikkelde zich tot een longontsteking, een burn out en uiteindelijk na veel gedoe en frustraties bleek het ME te zijn. Ja, lekker dan.

Omdat schrijven ook lukte terwijl ik op de bank lag, begon ik na een aantal jaren ziekte dit blog. Het was mijn uitlaatklep en ik hoopte zo ook meer begrip te kweken hoe het is om met een chronische aandoening als ME te leven. De laatst tijd schreef ik steeds minder hier. Ik ben aan het opknappen en mijn wereld wordt groter.

Door een stap terug te doen, kon ik voelen wat nodig is. Wat wil ik nu, wat kan ik nu? Toen ik dit blog begon lag ik nog hele dagen plat. Ik had weliswaar niet de hoop opgegeven om beter te worden, maar hoe, dat zag ik zo 1-2-3 niet. De grote ommekeer kwam toen ik de behandeling van Ashok Gupta startte, nu precies 2 jaar geleden. Sindsdien is mijn gezondheid enorm verbeterd. Ik ben nog niet waar ik wil zijn, maar ik kom wel alle dagen buiten, mijn basisconditie wordt steeds beter en mijn immuunsysteem ook. Aan alles merk ik dat het herstellend vermogen van mijn lichaam steeds meer terugkeert.

Zoals ik net schreef, ik ben nog lang niet waar ik wil zijn. Om daar te komen moet ik keuzes maken. Als ik iets heb geleerd van Gupta dan is het dat je energie kunt lekken en energie kunt krijgen. Steeds beter weet ik waar ik energie van krijg: van schrijven, van koken en bakken, van mijn gezin, van lezen, van buiten zijn. Inmiddels heb ik steeds minder behoefte aan een uitlaatklep over mijn ziekzijn nu mijn gezondzijn steeds meer de overhand krijgt.

Ik heb vaak geschreven over 'de vrouw in de spiegel'. Het was een grote schok om mezelf helemaal niet te herkennen als ik in de spiegel keek. Die vrouw in de spiegel, wie was dat mens met die kringen en die dode ogen? Waar was de vrouw gebleven die 1000 dingen tegelijk deed? De levenslust was er nog wel maar de uitvoering liep stuk op een haperend lichaam en een mistig hoofd.

Het omhelzen van de vrouw in de spiegel, het (h)erkennen dat 'ik' toch echt die vrouw was en dat goed vinden, was een grote stap voorwaarts. Iets erkennen is niet hetzelfde als je ergens passief bij neerleggen, ontdekte ik. Door mezelf in al mijn ME-glorie te erkennen kwam er ruimte voor andere zaken. Want vechten tegen ziekzijn kost veel energie en nu verspilde ik dat kleine beetje dat ik had ten minste niet meer.

Gupta is hier heel belangrijk bij geweest. Maar ook het ontdekken van welke voeding ik wel en niet verdraag, heeft veel verbetering gebracht. En zo gebeurde het 'ineens' zomaar dat ik deze zomer op de Puy de Sancy stond en  naar beneden wandelde. Voor mij een moment waar ik nu heel vaak aan terug denk.

En laten we eerlijk zijn, het is veel makkelijker nu om die vrouw in de spiegel te (h)erkennen of te accepteren. Ook al ben ik niet dezelfde dan voor ik ME kreeg. Ik ben veranderd, maar wel ten goede. Ik maak mezelf niet meer zo gek met wat moet van mezelf. Ook nu heb ik slechte dagen, soms slechte weken maar ach, dat is dan maar zo. Gewoon platliggen tot het weer overwaait. Een persoon die midden in het leven staat, werkt en een sociaal leven heeft, wordt misschien helemaal gek als hij eens een weekje zou ruilen met mij. Misschien dat dan alleen de beperkingen opvallen, want ook nu kan ik nog niet eens een kwart van wat anderen doen. Maar voor mij is het meer dan genoeg. Het is goed zoals het is en het wordt alleen maar beter hoe meer ik dát kan voelen.


Tijd voor een afscheid dus. Als je het leuk vindt om me toch te blijven volgen, dan kun je me vinden op Min of Meer (waar ik steeds meer niet alleen over (omgaan) met geld schrijf maar ook over mijn leven nu en op mijn  kookblog Echt eten, puur koken.

Tot ziens lieve lezer. Bedankt voor het meelezen & meeleven. Ik wens je veel gezondheid en goeds en misschien tot ziens op een andere plek!

woensdag 27 augustus 2014

Stap terug is een stap vooruit

Soms bestaat
 de grootste vooruitgang
uit de erkenning 
dat je nu
even een stap terug 
moet doen

vrijdag 18 juli 2014

Waar je gaat daar ben je

Soms ben je al 
waar je moet zijn.
En is 
waar je gaat
al hier.
Want waar je gaat
daar ben je.
Niet daar,
maar hier. 
Ik heb niets nodig
in het leven,
omdat alles
al in mij zit.
De liefde,
de wijsheid
de kracht,
de moed
En dat is
genoeg.
Zo dus.


ps: 'Waar je gaat, daar ben je' is ook de titel van een fantastisch boek, voor wie meer wil weten over Mindfulness....

dinsdag 10 juni 2014

Ik zie ik zie wat jij niet ziet

Het is mooi weer.
We gaan op stap!
De mannen op de fiets,
ik op mijn elektrieke wonder.

we ploffen neer
bij een zwemplek
aan het IJsselmeer.
We spelen met een bal
in het niet eens zo koude water.
Na best lang spelen,
voel ik dat het klaar is.
Ik laat me opdrogen
in de knallende zon
en verdiep me
in mijn boek.

Ik voel me zorgeloos,
voor het eerst
in jaren.
Geen gedachten
over dat ik nu
naar huis moet gaan
omdat het straks op is.

Ik schiet vol
omdat ik zó aanwezig
kan zijn bij iets
dat voor anderen
misschien heel normaal is.
Ik voel me normaal.

De mannen gaan spelen
met een volleybal
en bekenden
van de voetbalclub,
een jongen met zijn ouders.
Ze blijven lang weg
maar af en toe
is er contact
Gaat het nog?
Lukt het nog?
Wil je naar huis?

Nee zeg ik,
ik zit goed,
ik zit best
en ik geniet
van het feit
dat ik 'zomaar'
op de grond kan zitten
zonder stoel
en dat ik ook
weer overeind kom
als ik dat wil.

Eind van de middag,
we gaan naar huis.
De bekenden waarmee
de mannen hebben gespeeld
komen ook langslopen,
zij gaan ook naar huis.

De vrouw loopt
met uitgestoken hand
op mij af
om zich voor te stellen
en roept luid
dat ik volgende keer
moet meedoen
met volleybal
en niet zo lui
moet blijven lezen.
Ze zegt het stralend.
De energie spat van haar af.
Een glimlach van oor tot oor.

Wat doe ik nu?
Wat zeg ik nu?
Ik kies voor dezelfde tactiek
en zeg ook stralend
dát ik al heb gesport
door daar aanwezig te zijn.
Dat ik enorm geniet
van het feit
dat ik een boek kan lezen
op het strand,
na jaren plat liggen
voelt dat goed.

Dat komt binnen.
Ze schrikt zich een ongeluk..
'Maar dat zie ik niet aan je',
stamelt ze.
'Ja' zegt mijn liefje,
'dat is nu nét het probleem.
Mensen zien het niet
maar het is er wel'.

Daarna hadden we
een heel leuk gesprek.
Niet over ziek zijn
maar over genieten
van beter worden,
en over leuke dingen doen.

Toen gingen we weg,
elk een eigen kant op.
met de belofte
van mij
dat ik volgend jaar
misschien wel mee doe.

dinsdag 29 april 2014

Omdenken voor ME-patiënten.

Het is een prutdag ...Wat ligt mijn bed lekker
Ik heb overal pijn ...Ik heb goed contact met mijn lichaam
Nu kan ik niets doen vandaag...Wat heerlijk, ik hoef helemaal niets
Zou dit ooit overgaan?...Morgen weer een dag
Zie je wel, mijn lichaam kan niets hebben....Mijn lichaam went heel langzaam aan meer beweging
Als ik zo moe wakker word, is de dag verloren.....Wat fijn, ik heb onverwacht een vrije dag
Ik kan vast niet naar die verjaardag zondag....Misschien kan ik wel naar die verjaardag zondag!
Ik heb nu zoveel pijn omdat ik gisteren te veel deed....Gisteren was duidelijk een topdag
Dat ik me nu zo voel, komt omdat ik zondag over mijn grenzen ging...Als ik de grens niet opzoek, weet ik ook niet waar hij ligt

donderdag 17 april 2014

Dat hoort zo

Hoe meer de dingen 'op onze manier gaan', des te sterker kunnen we geloven dat ze gaan zoals ze 'horen te gaan'. En wanneer de dingen niet op 'onze manier' gaan, wat vroeg of laat zal gebeuren, kunnen we boos, teleurgesteld of uit het lood geslagen zijn, maar dan vergeten we dat de dingen helemaal niet op een bepaalde manier 'horen te gaan'.

uit Thuiskomen bij jezelf, Jon Kabat-Zinn