Pagina's

woensdag 27 augustus 2014

Stap terug is een stap vooruit

Soms bestaat
 de grootste vooruitgang
uit de erkenning 
dat je nu
even een stap terug 
moet doen

vrijdag 18 juli 2014

Waar je gaat daar ben je

Soms ben je al 
waar je moet zijn.
En is 
waar je gaat
al hier.
Want waar je gaat
daar ben je.
Niet daar,
maar hier. 
Ik heb niets nodig
in het leven,
omdat alles
al in mij zit.
De liefde,
de wijsheid
de kracht,
de moed
En dat is
genoeg.
Zo dus.


ps: 'Waar je gaat, daar ben je' is ook de titel van een fantastisch boek, voor wie meer wil weten over Mindfulness....

dinsdag 10 juni 2014

Ik zie ik zie wat jij niet ziet

Het is mooi weer.
We gaan op stap!
De mannen op de fiets,
ik op mijn elektrieke wonder.

we ploffen neer
bij een zwemplek
aan het IJsselmeer.
We spelen met een bal
in het niet eens zo koude water.
Na best lang spelen,
voel ik dat het klaar is.
Ik laat me opdrogen
in de knallende zon
en verdiep me
in mijn boek.

Ik voel me zorgeloos,
voor het eerst
in jaren.
Geen gedachten
over dat ik nu
naar huis moet gaan
omdat het straks op is.

Ik schiet vol
omdat ik zó aanwezig
kan zijn bij iets
dat voor anderen
misschien heel normaal is.
Ik voel me normaal.

De mannen gaan spelen
met een volleybal
en bekenden
van de voetbalclub,
een jongen met zijn ouders.
Ze blijven lang weg
maar af en toe
is er contact
Gaat het nog?
Lukt het nog?
Wil je naar huis?

Nee zeg ik,
ik zit goed,
ik zit best
en ik geniet
van het feit
dat ik 'zomaar'
op de grond kan zitten
zonder stoel
en dat ik ook
weer overeind kom
als ik dat wil.

Eind van de middag,
we gaan naar huis.
De bekenden waarmee
de mannen hebben gespeeld
komen ook langslopen,
zij gaan ook naar huis.

De vrouw loopt
met uitgestoken hand
op mij af
om zich voor te stellen
en roept luid
dat ik volgende keer
moet meedoen
met volleybal
en niet zo lui
moet blijven lezen.
Ze zegt het stralend.
De energie spat van haar af.
Een glimlach van oor tot oor.

Wat doe ik nu?
Wat zeg ik nu?
Ik kies voor dezelfde tactiek
en zeg ook stralend
dát ik al heb gesport
door daar aanwezig te zijn.
Dat ik enorm geniet
van het feit
dat ik een boek kan lezen
op het strand,
na jaren plat liggen
voelt dat goed.

Dat komt binnen.
Ze schrikt zich een ongeluk..
'Maar dat zie ik niet aan je',
stamelt ze.
'Ja' zegt mijn liefje,
'dat is nu nét het probleem.
Mensen zien het niet
maar het is er wel'.

Daarna hadden we
een heel leuk gesprek.
Niet over ziek zijn
maar over genieten
van beter worden,
en over leuke dingen doen.

Toen gingen we weg,
elk een eigen kant op.
met de belofte
van mij
dat ik volgend jaar
misschien wel mee doe.

dinsdag 29 april 2014

Omdenken voor ME-patiënten.

Het is een prutdag ...Wat ligt mijn bed lekker
Ik heb overal pijn ...Ik heb goed contact met mijn lichaam
Nu kan ik niets doen vandaag...Wat heerlijk, ik hoef helemaal niets
Zou dit ooit overgaan?...Morgen weer een dag
Zie je wel, mijn lichaam kan niets hebben....Mijn lichaam went heel langzaam aan meer beweging
Als ik zo moe wakker word, is de dag verloren.....Wat fijn, ik heb onverwacht een vrije dag
Ik kan vast niet naar die verjaardag zondag....Misschien kan ik wel naar die verjaardag zondag!
Ik heb nu zoveel pijn omdat ik gisteren te veel deed....Gisteren was duidelijk een topdag
Dat ik me nu zo voel, komt omdat ik zondag over mijn grenzen ging...Als ik de grens niet opzoek, weet ik ook niet waar hij ligt

donderdag 17 april 2014

Dat hoort zo

Hoe meer de dingen 'op onze manier gaan', des te sterker kunnen we geloven dat ze gaan zoals ze 'horen te gaan'. En wanneer de dingen niet op 'onze manier' gaan, wat vroeg of laat zal gebeuren, kunnen we boos, teleurgesteld of uit het lood geslagen zijn, maar dan vergeten we dat de dingen helemaal niet op een bepaalde manier 'horen te gaan'.

uit Thuiskomen bij jezelf, Jon Kabat-Zinn

zaterdag 5 april 2014

Terug in de schoolbanken

Om verschillende redenen
dacht ik dat het wel kon,
een normaal leven oppakken
zonder Gupta gedoe.

Een combinatie van
overmoed & zelfoverschatting
maakte dat ik
Gupta op de plank zette
tussen Lord of the Rings
en Finding Nemo in.

Ik suste mezelf
door te vertellen
dat ik nog wel
de meditaties deed.
Elke dag,
om de dag,
één keer in de week.

En toen viel het doek.
Pijn kwam weer gekropen
uit duistere hoeken.
Ik lag stuiterend
op steeds weer
een nieuw hoofdkussen.
Na het derde nieuw bestelde kussen
drong het door:
niet het kussen maar ik
zorg voor een probleem.

Dus pakte ik Gupta
heel voorzichtig van de plank,
misschien was hij wel kwaad.
Maar nee,
die reebruine ogen
vertellen me ook nu weer
precies wat ik moet doen
om beter te worden.

Dus ben ik terug
in de schoolbanken.
Ik pak de routine weer op
van dvd's kijken,
oefeningen doen,
mediteren
en het uitvoeren
van mijn dagelijkse dingen
op een 'happy go lucky way'.

Het voelt als
een oude vertrouwde jas
die na het herontdekken
nog beter zit
dan de eerste keer.

'Just some more retraining to do'
vertelt Gupta in die sessie
die speciaal is
voor mensen zoals ik
met een terugval
en op zoek naar motivatie.

En zo weet ik weer
dat het geen terugval is
maar een dip
en dat ik toch weer
ben gaan geloven
wat mijn oververhitte
onbewuste brein
me toefluistert.

Dus ga ik verder
met de aanleg
van nieuwe verbindingen,
plaats stoplichten
en leg omleidingen aan,
zodat de opmars
van het Grote Beter Worden
ditmaal wel door kan gaan.